دلـم گــــــــــــرمـ میشَــــود...

بهـ یــــــکـ هَستـــــــم...

بهـ یکـــــــ نَتــــــــرسـ...

وقتیــــــ خستــ ـهـ از ایــــن همهـ

ازدحــــآمـ و شُلـــــوغی...

بهـ شـآنهـ اتــ پَنــــــآهـ مـی آورمــ...

دستــــــــآنــ قُــــــدرتمندتــ بهـ  رُخم میکشــــــد...

کهـ حُضــــــور داریــ ــ...

پُـــــــررنـگـــــ تر از هَمیشــ ــهـ....

بدون تـــــرسـ...مُحکــــــــم و قَــــــــویـ....

در اینـــــ روزـهــــــآیــ سَرد و یخ زدهـ...

تنهآ جـــــایی کهـ هنوز گــــــرم اَستـــ...

آغـــــــــوشـ توســــتـ...

تنهــــآ جاییـ کهـ دورمـ میکُنــــــد

از اینـ  همهـ دغدغهـ...

فاصلهـ ی بینــ حَــــرفهای تو و گوشهای من استـ

کهـ مـهــــربـانتر از همیشهـ بهـ یادمـ می آوری

عِشـــــــق هنوز هستــــــ....

و هنوز جـــــآنـ میدهد بهـ روح خستهـ امـ....

کهـ کــــــم نمیشود...

حتــــــی در سخـــتــ ترینـ روزهـــآ...

کهـ قولمـــــــان قولــ استـ...

و اینــ هر روز بیشتـــــــر...

بهـ بـــــآورمـ میرســــــد