روزهام با بی تفاوتی میگذره...با خنده های اجباری و مصنوعی...

و غم های واقعی...با دلتنگی های بزرگ...

دیگه هیچ خبر خوشی خوشحالم نمیکنه...

هیچ خبر بدی هم ناراحت...

شک نکن احساس دارم ولی زیادی لگدمال شده...

ترک خورده و الان در خطر نابودیه...

احساسی که خیلی باهاش غریبم...اما...جزیی از وجودمه

خواب شبهام رو گرفته و به جاش سرگیجه و خفگی و غربت هدیه داده...

این حس همون بغضیه که وقتی تنهام خودشو نشون میده

و وقتی چشم تو چشم بقیم با تلخی تموم بلعیده میشه تو تنم

همون قطرات اشکیه که روی نگاه قاب شده ی تو میریزه...

وقتی که باز شب میشه و باز من و باز دلتنگی و باز یاد تو و خنده هات

باز چشمهات باز و بازو باز...باز من و یه دنیا دیوونگی...

زندگیم شده همین تکرار پر درد...

زندگیم شده همین شبها که هزار بار حقیقت رو تو سرم میکوبه

که چه قدر تنهام....که بالم شکست...که چه قدر با دنیا غریبم

که دنیای رنگیم شد یه دنیای سیاه...

زندگیم شده همین مسیر خونه تا گل فروشی و

مسیر گل فروشی تا مزار...تا برسم به جایی که تو هستی

جایی که چشمات بسته شد...

زندگیم هر چقدرم بچرخه و بچرخه اخرش میرسه به همین نقطه

به همین جا...همین جایی که نگاه من پر از التماس بود

و نگاه تو پر از ارامش...

همین جایی که تو لباس سفید پوشیدی و من رخت سیاه...

همین جایی که تو خواب ارومت شروع شد و من کابوس شببهام...

زندگیم شده تلخ...به تلخی خاطراتی که محکوم به زندگی اند...

همون خاطراتی که ازشون بتی ساختم که از فکرم پاک نمیشه...

مثل یه حشره ی موذی تو ذهنم خونه کرده...و مغزم رو میجوه...

حالم رو نپرس میدونی چرا؟چون داغونم...

شرمندم از اشکای یه مادر...

کلافم در برابر بهونه های دل زخمیم...

حالمو نپرس چون بعد تو فقط پوچیه...

حالم همون هق هقیه که تو سکوت شب خفه میشه...

همون اشکیه که بی صدا روی صورتم میلغزه تا محو بشه...

حال منو نپرس چون خوبم ولی احساسم منجمد شد

تو هوای ســــــــــــــــــــــــــرد و یخی روزهام....