هیچ نقشی رو نمیتونم درست بازی کنم...خدایا..

از این همه نقشی که در برابر ادمهای رنگارنگ دور و برم دارم به وجودم میاد

خستم...هیچ کدومشون خود حقیقی من نیست...

هیچ کس خود واقعی من رو نمیشناسه

من درمیان این همه نقاب گم شده ام...

سردرگمم...دل شکسته به هر سو میروم...تا بفهمم کی بودم...

چی شدم..چی شد که هنوز هستم...

همه چیز از ذهنم پاک شده...

تمام زندگی ام از یادم پریده...واکنون این منم..

در این هزار راه صورتک ها...وقتی توانم تمام شود..

من میمانم و یک دنیای ناشناخته من...

یک کلاف درهم برهم...یک نقاب دیگر...

شاید از خنده...