خدایا...کاش هیچ وقت ذات واقعی بعضی آدما رو نشونمون نمیدادی

باور بد بودن بعضی از ادما سخت تر از باور خوب بودنشونه

کاش میذاشتی همون ادم خوبه ی قصه ی زندگیم

باقی بمونند

من اون خواب شیرین رو خیلی بیشتر از این

واقعیت تلخ دوست دارم...گاهی اوقات

تحمل بیداری خیلی سخت تره...

دلم میخواد چشمامو ببندم و فکر هیچ چیزی

رو نکنم و فقط برم...

یه جای دور که هیچ خبری از این اتفاقا نیست...

واقعا ما ادما چه جوری فکر کردیم که میتونیم

بزنیم تو گوش زندگی؟

یه جاهایی واقعا دیگه نمیکشی...نفس کم میاری

باید دستاتو ببری بالا و بگی

تسلـــــیم....

پ.ن...اگه تو و خدا را نداشتم مطمین باش

تا حالا صدبار میشکستم...بخاطر تلخی این روزام ببخشم